interacta

IV
18 stycznia 2012, 11:32, Kozienice

Po dwóch latach walk na froncie w Afganistanie, znów mogę wstać o której mi się podoba. Dobrze wykorzystałem swoją szansę. Po dość długim, bo prawie dwunastogodzinnym śnie obudziłem się, rześki i wyspany. Od razu nastawiłem wodę po czym udałem się do łazienki. Zimny prysznic dobrze mi zrobi. Czysty i pobudzony stwierdziłem, że po powrocie wypadałoby odwiedzić inną ważną w moim życiu kobietę, moją narzeczoną – Dianę. Diana jest śliczną, zgrabną brunetką, nie wysoką, bo mierzącą jedynie metr sześćdziesiąt pięć. Skończyła dziennikarstwo na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie po próbach zrobienia kariery w wielkich gazetach, lub telewizjach wróciła do Kozienic, gdzie cały czas pracuje w lokalnej telewizji. Trochę to smutne, bo osoby, które naprawdę coś potrafią nie mogą zrobić nic nadzwyczajnego bez konkretnych znajomości. Pracowała cztery minuty drogi na pieszo od mojego domu. Krótki spacer wydał mi się bardzo przyjemny. Idąc powoli prawdziwą przyjemnością był haust świeżego powietrza prosto w płuca. Wreszcie dotarłem. Siedziba całej telewizji miała miejsce na ostatnim piętrze lokalnego domu kultury. Wchodząc powoli po schodach przypomniałem sobie o wszystkich moich występach, przedstawieniach i prezentacjach, które miały tu miejsce. Akcja charytatywna w której byłem wolontariuszem, przedstawienie teatralne. Tak. Teatr to było coś do czego miałem talent, niestety zawsze na Twojej drodze stanie ktoś, kto pragnie zniszczyć Ci marzenia. Wtedy o tym nie wiedziałem, teraz dobrze wiem. Nasz naród jest zawistny, gdy jednemu lepiej idzie, wtedy inny zacznie mu zazdrościć, krytykować i starać się go wprowadzić w chęć porzucenia swoich działań. Wielu ludzi się poddało. Ja również, ale jeżeli coś sprawia Ci przyjemność – nigdy tego nie zaprzestawaj. Wreszcie dotarłem na samą górę, otwierając po cichu drzwi główne udałem się do otwartego pomieszczenia po lewej. Siedziała przed komputerem. Zapewne pisała jakiś reportaż lub inne dziennikarskie pismo, szczerze – nie znam się na tym. Nigdy nie byłem najlepszy z polskiego. Po cichu doszedłem do jej fotela i zasłoniłem moimi dłońmi jej oczy. Podskoczyła z zaskoczenia, a gdy już zorientowała się kto tak naprawdę starał zakłócić się jej przestrzeń interpersonalną rzuciła się na mnie z otwartymi ramionami. Dobrze było poczuć na szyi jej splątane dłonie, a także poczuć dotyk jej warg na całej twarzy. Wreszcie, po dwóch latach, znów mogłem poczuć młodość. Niestety, ale wojna nas wychowuje inaczej, nikt już nigdy nie będzie młody nawet i duchem, po tym co musi tam przeżyć. Teraz mimo wszystko poczułem się pewniej, że nawet jeżeli mnie tu nie ma, jestem na froncie to zawsze w kimś mam wsparcie. Kobiety to dla mężczyzny jedna z najważniejszych rzeczy, ale największe znaczenia mają dla niego dwie – ta, która go urodziła i ta, która będzie rodzić jego dzieci. Jeszcze przez krótką chwilę byłem duszony przez tą piękną damę. Po tym łzawym akcie powitania. Usiadłem obok niej. Opowiadała o tym, jak praca, co w domu. Jak zwykle żadnych nadzwyczajnych kataklizmów w życiu. Wszystko szło jak zawsze. Postanowiłem, że posiedzę sobie trochę z nią i popatrzę jak pracuje. Zawsze wydawała mi się seksowna, gdy musiała się na czymś skupić i przyłożyć. Wtem do jej małego pokoiku wszedł facet, prawdopodobnie jej szef. Gruby, niski, śmierdział papierosami. Typowy typ szefa, nie owijał też w bawełnę i po wejściu rzekł:
-Diana, w ciągu piętnastu minut masz być z Markiem przed urzędem miejskim. -powiedział szybkim, grubiańskim i stanowczym tonem, chyba potrafił postawić ludzi do porządku.
-Co to za akcja? – natychmiast odpowiedziała.
-Protesty internautów!
Za bardzo nie rozumiałem o co chodzi, jakie protesty? Albo przez noc wydarzyło się coś niesamowitego, albo… Nie wiem. Nie miałem wytłumaczenia w tej sytuacji. Szef wyszedł z pokoju, a Diana zaczęła szukać w komputerze dokumentów, które musiała sobie wydrukować. Zmieszany całym wydarzeniem, chciałem dowiedzieć się czegoś więcej na cały temat. Od tak nagle rzuciłem:
-Mogę jechać z Tobą? – właściwie nie wiem czy chciałem, ale jeśli się zgodzi – czemu nie. I tak nic innego nie miałem do roboty.
-Jasne. -rzuciła od razu. -Tylko raczej nie znajdziesz miejsca przed kamerą.
Mówiąc to w jej głosie czuć było radość i lekki śmiech. Chyba znowu ktoś jest dzięki mnie szczęśliwy, chociaż nie wiem, czy to ja, czy radość spowodowana jakimś ciekawym dla reportera wydarzeniem. W sumie to nie ważne. Szczęście przede wszystkim. Szybko zeszliśmy na dół do służbowego samochodu. Za kierownicą usiadł Marek – wysoki brunet, żonaty. Tak przynajmniej sugerowała obrączka na palcu. Na miejscu pasażera z przodu leżała kamera i oparty o fotel statyw. Ja, wraz ze swoją narzeczoną usiadłem z tyłu. Co prawda nie było daleko, ale czas nas popędzał. Wystarczyło przejechać dwie przecznice i byliśmy na miejscu. Samochód musieliśmy zaparkować na parkingu przy niedalekim budynku innego z urzędów. Szybko przeszliśmy na plac główny, duża fontanna, bez wody, ale czego się spodziewać w czasie zimy. Tłumy ludzi stały pod urzędem z wielkimi transparentami. Duży budynek Urzędu Miasta i Gminy był cały otoczony, instytucja ta miała swoją siedzibę w zespole pałacowym, który otaczał właśnie ową fontannę. Zwykle to miejsce świeciło pustkami, ale teraz. Nigdy nie widziałem tylu ludzi w jednym miejscu w tym mieście. Nawet na koncerty przychodziło mniej. Na oko przede mną stało cztery, może pięć tysięcy ludzi. Transparenty mieli różne, co prawda, nie mogłem się dowiedzieć z nich wszystkiego, ale przybliżyło mi to wstępną sytuację. „Nie dla cenzury! Chcemy wolnego internetu!”, „Precz z komuną!”, a nawet „Panie pośle, a pornosy skąd Pan ściągnie?!”. Ostro. Aż dziwne, że część z tych ludzi wyszła z domu. Gdy rozglądałem się po całym placu i opanowywałem mój śmiech i zdziwienie zobaczyłem, że po mojej prawie, dwójka ludzi jest już w swoim żywiole. Kamerzysta uważnie stał i nagrywał prezenterkę, która z zażartością tłumaczyła przyczynę całego tego zamieszania:
-…dokument na którego mocy internet zostanie częściowo ocenzurowany. Przykładem jest fakt, że każde naruszenie prawa internetowego, musi zostać zgłoszone przez Twojego dostawce internetu na policje. -albo mi się wydaję, albo w jej głosie słychać było podniecenie, ale cóż, w tak małym mieście nie codziennie dzieją się takie rzeczy. -Za wprowadzeniem tej ustawy, głosował nasz burmistrz, a zarazem poseł na sejm – Dariusz Plemień. Dokument mający zatwierdzić chęć przyjęcia przez Polskę dokumentu ma zostać podpisany już 26 stycznia w Tokio. Ale jak mówią internauci – zrobią wszystko, byle tylko internet pozostał wolny. Potwierdzili już, że w kolejnych dniach, na terenie całego kraju odbędą się protesty i demonstracje.
Ciekawe. Naprawdę ciekawe. Wszystko to, co mówiła ta wariatka na drodze nagle zaczęło mieć sens. Pytanie kogo się bać – zwykłych obywateli, czy rządu? Diana wraz z Markiem musiała wracać do pracy, jednak jedyne co zrobiłem to pożegnałem się z nimi. Nie miałem ochoty wracać do jej pracy i słuchać dziennikarskiej gadki o tym, jak najwięcej z tego zarobić. Gdy wreszcie doszedłem do domu od razu włączyłem telewizor. Wszędzie to samo, protesty, demonstracje i informacje. Na każdym kanale to samo. Nagle w uszach rozbrzmiał dźwięk dzwoniącego telefonu.